Platform on architecture, interior design and landscape architecture
Hard werken was thuis bij ons nooit een discussiepunt. Niet lullen, maar poetsen. Vroeg beginnen, laat stoppen. Die mentaliteit heeft veel gebracht. Ons kantoor is zo opgebouwd en samen met het team realiseren we de mooiste villa’s en bedrijfspanden in de regio. Maar dezelfde mentaliteit hield ook iets anders in stand: de urenfabriek…
U – beste lezer – herkent het vast wel. Altijd druk. Agenda’s die vollopen, avonden die vanzelf doorgaan. Meer uren betekent meer omzet, dus meer werken voelt logisch. Overal bovenop zitten, alles willen weten, alles willen controleren. En dat – u begrijpt het al – onder het mom van kwaliteit. En lange tijd werkt dat ook gewoon. Tot het begint te schuren.
Een project van een tijdje terug maakte dat pijnlijk duidelijk. Ik heb het over een mooie locatie, een ambitieuze opdrachtgever en het was allemaal technisch uitdagend. Juist ja, het was precies het soort werk waar energie van hoort te komen. Het liep echter wat anders.
In het midden project zat vooral ruis. Alles liep, maar niets voelde scherp. Overleggen volgden elkaar op, details werden eindeloos besproken, en ondertussen bleef het gevoel hangen dat de essentie uit beeld raakte. Niet het project stond centraal, maar het draaiend houden van de inzet eromheen. Dát was het moment waarop het ons duidelijk werd: dit klopt niet.
In deze sector is druk zijn geen bijzaak, maar onderdeel van het systeem geworden. Tijd is de maatstaf voor waarde. Volle agenda’s voelen als succes, ruimte als risico. En dus blijven we doorgaan. Nog een overleg, nog een revisie, nog een avond erbij. We noemen het voor gemak maar gewoon ‘betrokkenheid’. Vakmanschap dus. Maar vaak is het gewoon slecht georganiseerd werk. De keuze om het anders te doen voelt in eerste instantie dan ook ongemakkelijk. Minder uren maken. Niet overal meer bij zijn. Verantwoordelijkheid terugleggen in het team. Ruimte creëren waar eerst alleen druk zat. Het voelt alsof de controle verdwijnt. Maar het mooie was: juist dáár ontstaat iets anders. Met rust komt namelijk overzicht. Met afstand komt scherpte. Ineens wordt duidelijk waar het echt om draait in een project en waar niet. Beslissingen worden eenvoudiger, het werk beter, de gesprekken eerlijker. En dat wringt.
Want als minder werken leidt tot beter resultaat, wat zegt dat dan over hoe we het nu organiseren?
Projecten worden immers tot op de millimeter ontworpen, terwijl de manier van werken nog steeds leunt op overbelasting. Alsof dat de prijs is van kwaliteit. Echter, dat is het niet. Hard werken heeft zijn waarde. Maar beter organiseren maakt uiteindelijk het verschil.
Misschien ligt daar wel de echte stap voor de sector. En dát is mijn boodschap in deze gastcolumn die ik graag heb geschreven. We moeten niet blijven draaien in de urenfabriek. We moeten veel meer het lef hebben om te durven kiezen voor ruimte. Om beter te bouwen. •
